Spring naar inhoud

De speerwaterjuffer is een zeldzame soort die nog maar op een paar plaatsen in Nederland voorkomt. Het Brabantse Kampina is daar een van. Kampina is een prachtig gebied. De combinatie van heide, vennen, bossen en de Beerze die er dwars doorheen stroomt levert interessante soorten op. Bij aankomst bij het bewuste vennetje vlogen de verschillende soorten witsnuitlibellen en viervlekken al volop, aangevuld met platbuik, glassnijder, oeverlibel en smaragdlibel. De speerwaterjuffer hield zich nog op aan de bosrand, waar ze 's nachts hebben gerust. Na enig speurwerk een mooi exemplaar gevonden.

Speerwaterjuffer
Speerwaterjuffer

Toen de ochtend vorderde, gingen de juffers vliegen en kon je ze ook goed op het water vinden. Wel goed opletten om ze te onderscheiden van de eveneens vliegende azuurwaterjuffers. Eind mei is de tijd dat koraaljuffer en tangpantserjuffer beginnen uit te sluipen, van beide soorten kon ik een mooi exemplaar vastleggen.

Koraaljuffer
Koraaljuffer
Tangpantserjuffer (vrouw)
Tangpantserjuffer (vrouw)

De bosbeekjuffer vliegt inmiddels ook weer in behoorlijke aantallen, om die te fotograferen moest ik een eindje verderop zijn in het gebied. De meeste exemplaren hielden zich enkele meters in het bos op langs de beek. Bosbeekjuffers zijn moeilijk benaderbaar, maar een vrouwtje dat net een vlieg had gevangen was daar zo druk mee bezig dat ze zich van dichtbij liet vastleggen.

Bosbeekjuffer
Bosbeekjuffer

Share This:

2

Na lange tijd lekker gemaakt te zijn door reisverslagen over het vlinderparadijs Viroinval, ging ik zelf op pad, van 16 t/m 19 mei. Viroinval is een gemeente in Zuid-België met op verschillende plekken interessante kalkgraslanden. Dat betekent bijzondere flora en dus ook vlinders. Het weer zat niet echt mee, maar met een beetje zon en uit de wind, aan de zuidkant van zo'n kalkgrasheuvel (tienne in het Frans), bevind je je al gauw in subtropische sferen.

Fondry des chiens
Fondry des chiens

Mijn eerste stop was de Fondry des Chiens. Gesterkt door de verhalen op internet verwachtte ik hier veel van, maar het aantal vlinders viel toch tegen. Ook de dagen daarop. Mooi was hier wel een bruin blauwtje en zowaar een dwergblauwtje, ook hier toch een zeldzame soort. En aarbeivlinders, die je hier overal in de omgeving ziet, vaak in groten getale. Het vurig verlangde kalkgraslanddikkopje lijkt sterk op een aardbeivlinder, wat betekende dat ik iedere aardbeivlinder inspecteerde.

Bruin blauwtje
Bruin blauwtje
Dwergblauwtje
Dwergblauwtje

Voor ik naar mijn verblijfplaats ging, een chalet in het bos aan de grens met Frankrijk, ging ik nog naar een natuurgebiedje ten westen van het dorp Nismes, de Tienne Breumont. In het Nederlands heet dit gebied 'orchideeënvallei', maar waarom het vallei heet is mij niet duidelijk, want het is een grote heuvel met vooral aan de zuidkant prachtige vegetatie. En vlinders! Het wemelde hier van de aardbeivlinders en bruine dikkopjes. Ik ben nog verschillende keren hier terug geweest en iedere keer was het even prachtig. Naast de al genoemde soorten ook paarse parelmoervlinders, bruine vuurvlinder, boswitjes, het kon niet op. En orchideeën natuurlijk, hoewel nog vroeg in het jaar staken er toch al wat hun kop op.

Bijenorchis
Bijenorchis
Paarse parelmoervlinder
Paarse parelmoervlinder
Bruin dikkopje
Bruin dikkopje
Bruine vuurvlinder
Bruine vuurvlinder
Boswitje
Boswitje

De volgende dagen heb ik verschillende andere natuurgebieden in de omgeving bezocht. Mooie wandelingen, maar qua vlinders leverde het weinig op. Op de Montage-aux-Buis waren sleutelbloemvlinders gemeld, maar ik heb ze niet kunnen vinden. Wel een bont dikkopje en ook hier weer veel aardbeivlinders en bruine dikkopjes. En er bleken veel gewone heidespanners rond te vliegen, een nachtvlinder.

Sleutelbloemvlinder
Bont dikkopje
Gewone heidespanner
Gewone heidespanner

De laatste dag begon regenachtig en ik twijfelde of ik toch vast de terugreis zou aanvaarden. Toch nog maar even naar de Tienne Breumont gereden. Dat bleek een goede beslissing. Bij aankomst brak de lucht open en daarna was het gewoon warm.

Tienne Breumont
Tienne Breumont

De vlinders lieten zich nog beter zien dan de dagen daarvoor. Het hoogtepunt was een koningspage die ineens langsvloog, echt een droomsoort! Helaas niet meer kunnen terugvinden, tot ik 'm later bij het fotograferen van een voorjaarsgeneratie landkaartje ineens weer zag vliegen. Gelukkig nog een bewijsplaatje kunnen maken.

Na een lange terugtocht met veel files in België (en waarom geven die Belgen geen richting aan in de file) restte bij thuiskomst de bestudering van de foto's. Dit leverde nog een grote verrassing op, toen één van de vele aardbeivlinders toch een kalkgraslanddikkopje bleek!

Kalkgraslanddikkopje
Kalkgraslanddikkopje

Share This:

Het oranjetipje is een van de eerste vlinders die in het voorjaar te zien is. Vaak al begin april, maar dat is afhankelijk van de weersomstandigheden. Op landgoed de Niënhof in Bunnik zijn ieder jaar wel deze mooie vlinders te zien. Ze vastleggen op de foto is bijna onmogelijk, de vlinders zijn zeer beweeglijk en moeilijk te benaderen als ze eens stilzitten.

De eerste dagen van april waren erg mooi, maar de oranjetipjes lieten zich nog niet zien. Daarna volgde een periode van slechter weer. Verschillende keren ben ik even gaan kijken in dit gebied, het ligt toch op de fietsroute naar mijn werk. Uiteindelijk pas op 20 april een paar oranjetipjes gezien, maar ze zaten niet sil.

Op 5 mei nog eens teruggekeerd. Een aantal mannetjes waren aan het patrouilleren en vlogen min-of-meer dezelfde route. Een lange tijd wachten bij een aantal strategisch gelegen pinksterbloemen op de route, met de camera in de aanslag (snel handelen!), leverde uiteindelijk nog een aardige foto op. De aanhouder wint.

Oranjetipje
Oranjetipje

Share This: